معرفی کوتاه ریالیزم اثیری

ریالیزمِ اثیری، شیوهٔ نوین بازنماییِ جهان است- شیوه‌یی که واقعیت را تنها در سطحِ محسوس و مادیِ آن خلاصه نمیکند، بل لایه‌هایِ پنهان، نامریی و تا هنوز ناشناختهٔ هستی را نیز بخشی از واقعیت میداند.

در این شیوه، «اثیر» جوهرِ نامریی و میان‌جهانیِ واقعیت است؛ جایی که مادهٔ شناخته‌شده، مادهٔ ناشناخته و «فراماده» همزمان حضور دارند. در همین لایه است که رؤیایِ صادقه، حسِ ششم، الهام‌هایِ ناگهانی و حافظهٔ کهن نه به‌عنوانِ جادو، بل به‌عنوانِ داده‌هایِ پنهانِ هستی معنا مییابند.

ریالیزمِ اثیری با نگرشِ به جهان به‌مثابهٔ یک «سیستمِ پردازشِی » همسو است- جهانی که در آن هر تجربه، هر لرزشِ ذهن و هر خاطرهٔ تاریخی چون اطلاعات در بافتِ هستی پردازش میشود. این همسویی با مفاهیمِ کوانتومی، ادعایِ علمی نه ؛ بل «استعارهٔ ادبی-فلسفی» برای تبیینِ سازوکارِ روایی و جهان‌سازی در این  شیوه است. ریالیزمِ اثیری تماماً در قلمروِ ادبیات قرار دارد و هدفِ آن خلقِ ابزارهایِ تازه‌یی برای روایتِ واقعیت در ساحتِ هنر است.

ریالیزم اثیری  پلی است میان:

·       لایه‌های ژرف رهبانیتِ بودایی و عرفانِ اسلامی؛

·       حافظهٔ تاریخیِ کتبی و حافظهٔ «اثیری»؛

·       تجربه‌هایِ مرموز و ظاهراً توضیح‌ناپذیرِ انسان؛

·       و نظریهٔ پردازشیِ هستی (در معنایِ استعاری و هنریِ آن).

هدفِ ریالیزمِ اثیری، بازآفرینیِ هنریِ متعارفِ واقعیت نیست؛ حیرت‌آفرینی یا نمایشِ آشوبِ ذهن نیز نیست؛ عزلت و ترکِ دنیا هم نیست؛ بل ایجادِ چنان ادبیاتی است که در مسیرِ رسیدن به آگاهیِ رهایبخش کومک کند - رهایی از: تابوها، تحجر، کلیشه‌هایِ اسارت‌آور، نفرت، دشمنی، بی‌عدالتی و پدیده‌هایی که مانعِ خوشبختی و بهروزیِ انسان و انسانیت میشوند. در این مکتب، آگاهی از شناختِ همهٔ لایه‌هایِ واقعیت (از ماده تا «اثیر»، از تاریخ تا ناخودآگاه و از رنج تا امید) به‌دست میآید. ریالیزمِ اثیری، دعوتی است به دیدنِ جهان نه آن‌گونه که ظاهراً مینماید، بل آن‌گونه که در ژرفایِ تمامیتِ خود و به‌مثابهٔ سیستمِ پردازشیِ زنده نفس میکشد.